ایرانی بودن مهم تر است یا مسلمان یا زرتشتی یا ... بودن؟

[emitis]

ایرانی بودن مهم تر است یا مسلمان یا زرتشتی یا ... بودن؟



بنام دادار اورمزد

چندی است که یک فاشیسم شوم بر پیکر میهن آریایی مان افتاده است. فاشیسمی که از شکل فاشیسم های شناخته شده درآمده و بصورت دین پرستی نمود یافته است. چندی پیش در یک تارنمای زرتشتی دیدم که فردی که خود را زرتشتی می دانست٬ انواع توهین ها را به مسلمانان ایرانی کرده بود. همینگونه در تارنماهای شماری از مسلمانان آفند(حمله) های سختی به آیین های زرتشتی و همچنین بهایی شده است. از سوی دیگر شماری از بهاییان نیز در تارنماها و تارنگارهای خود بدترین ناسزاها را به مسلمانان و کتاب آسمانی ایشان٬ قرآن٬ گفته اند. چندی پیش فردی مسلمان در تارنگار یکی از بهترین دوستان من که بهایی است٬ آمده بود و هرچه شایسته خودش بود را نثار دوست بسیار خوب بهایی من کرده بود. این ها همه نشانگر نوعی فاشیسم نو در ایران پاکمان است. در این جستار می خواهم به واکاوی این فاشیسم بپردازم.
هنگامی که کودک بودم٬ پدرم به من آموخت که بهترین راه برای تسخیر یک دژ مستحکم٬ از درون آن است. اکنون به حرف پدرم رسیده ام و دارم همین را با دو چشم خودم می بینم. دین پرستی یکی از بدترین گونه های فاشیسم است. یک پرسش دارم. چرا ما باید دین را بیشتر از کشورمان دوست داشته باشیم؟ اکنون دشمنان این سرزمین٬ بجای جنگ رو در رو با ایرانیان از راه های دیگری دارند وارد می شوند. دارند ما ایرانیان را به جان هم می اندازند. آن ها از دو راه دین پرستی و قوم پرستی وارد شده اند و می خواهند با این شیوه ها ما را به زانو درآورند. اکنون ما باید چکار کنیم؟ آیا باید همنوا با اهانت ها٬ ما نیز اهانت کنیم یا اینکه نقشه شوم دشمنان ایران زمین را نقش بر آب کنیم؟
اگر راه نخست را برگزینیم که خب٬ تکلیف روشن است. ما با این کار٬ شتاب دهنده ای خواهیم شد بر روند نابودی سرزمین پاکمان. با این کار تنها دشمنان ایران زمین خوشحال خواهند شد. ولی از دید من همه ما باید راه دوم را برگزینیم. راهی که دشمنان ما را به زانو در خواهد آورد. ما همه باید پاسبانان میهنمان باشیم. مسلمان و زرتشتی و بهایی نداریم. همه ایرانی هستیم. باید در نبردی که آغاز شده٬ هموندی کنیم و با یکپارچگی مان دشمن را نابود سازیم.
من این جریان ها را در دو بخش واکاوی می کنم:
نخست: جریان های قوم پرستانه( شوونیسم):
ریشه این جریان ها را می توان در روسیه جستجو کرد. البته کشورهای دیگری هم هستند ولی نقش روسیه بسیار پر رنگ تر است. تزار روسیه٬ پتر کبیر٬ در وصیت نامه اش٬ آشکارا مجوز درازدستی( تجاوز) به کشورهای دیگر٬ از آنگونه( از جمله) ایران را نوشته است. جانشینان او این سفارش ها را پیگیری کردند و دو راهبرد برای این کار برگزیدند. آفند بیرونی و آفند درونی. آفند بیرونی برای روس ها بسیار پر هزینه تر از آفند درونی بود و هست. زیرا در آفند از بیرون٬ هزینه های گوناگون از هزینه های مادی گرفته تا انسانی بر گردن خود روس ها است ولی در آفند از درون٬ اینگونه هزینه ها بر گردن مردمی که قرار است زیر استثمار قرار گیرند٬ می باشد. روسیه برای نشان دادن قدرت خود٬ به شاهان بی لیاقت قاجار تاخت و بخش بسیار بزرگی از کشورمان را به اشغال خود درآورد. هنوز هم مردم ما در سرزمین های قفقازی مان و همچنین در فرارود( ماوراء النهر) خواهان بازگشت به مام میهن هستند. ولی شوربختانه هنوز این آرمان بزرگ برآورده نشده است. در اینباره در آینده بیشتر خواهم نوشت.
اما رویکرد خطرناکترهمانگونه که پیشتر برشمردم٬ آفند از درون است. بدینگونه که روس ها با بنیاد نهادن ناسازگاری های( اختلافات) قومی در ایران٬ به شماری انیرانی بی هویت٬ نیک نژادی( اصالت) دروغین بخشیده اند و بدینگونه می خواهند ما را به زانو درآورند. نام نهادن دریای کاسپین به نام خزر٬ نام نهادن اران( الان) به جمهوری آذربایجان٬ و... از این دست فتنه انگیزی ها است. در حالی که در تاریخ هیچگاه قوم خزر به دریای کاسپین دسترسی نداشته اند جز مدت کوتاهی که اشکانیان بسیار تند٬ آنها را به اروپا تبعید کردند. و همچنین در درازنای تاریخ٬ هیچگاه سرزمین های شمال رود ارس٬ با نام آذربایجان شناخته نشده اند. روسیه در گذشته تنها خودش بود واکنون آمریکا و اسرائیل هم به او پیوسته اند. این کشورها از دیرباز به کمک مالی و اطلاعاتی و تسلیحاتی به جریان های جدایی خواهانه در ایران پرداخته اند. برای ایشان تاریخ دروغین و هویت دروغین می سازند و ستاره های پر نور آسمان ادب پارسی که هرکدام به تنهایی برای سیراب کردن جهانیان از گنجینه حکمت ومعرفت ایرانی کافی هستند٬ مانند نظامی بزرگ و خاقانی شروانی را از ایران دزدی و به آن ها هدیه می کنند.
اما ما نیز در پیشبرد اینگونه اهداف شوم بی گناه نیستیم. گروه های پانترکی و جدایی خواهانه برای ادامه این مبارزه از ننگین ترین روش ها استفتده می کنند. آن ها زبان شکرینمان٬ پارسی را بر ضد ما بکار می برند.
برای آگاهی تمامی دوستان آریایی ام باید بگویم که تمام جوک هایی که ما در جمع دوستانه و خانوادگی خویش برای هم تعریف می کنیم و می خندیم و دمی در شادی هستیم٬ همه ساخته دست پانترک ها است. آن ها این جوک ها را می سازند تا از زبان ما برای کوبیدن ما استفاده کنند. آن ها می خواهند بهانه بدستشان آید تا بگویند که مظلوم هستند و این ما پارسیان هستیم که برایشان جوک درست می کنیم و آن ها را تحقیر می کنیم. در حالی که اینگونه نیست و آن ها بدنبال فرصتی هستند تا با اینگونه بهانه گیری ها کشور ما را از هم بپاشانند. در اینباره هم در آینده بیشتر خواهم نوشت.
دوم: دین پرستی:
اکنون می خواهم به جستار اصلی بپردازم. جستاری که باید با موشکافی واکاوی شود. این جستار بتازگی نمود پیدا کرده است و باید برای رویارویی با آن٬ همه یکپارچه باشیم تا بتوانیم از درگیری های مذهبی جلوگیری کنیم. این را هم بگویم که این نوشتار تنها بازتابنده نگرش من است و از نگرش هایی که با نگرش من تفاوت داشته باشد با آغوش گرم٬ پذیرایی می کنم.
در ۱۴۰۰ سال پیش٬ قومی وحشی به ایران هجوم آوردند و بر خاک سپندینه( مقدس) ما تاختند. آن ها دراین خاک اهورایی چیزهایی به ارمغان آوردند که هرگز در درازنای تاریخ این سرزمین٬ سابقه نداشته است. ترس٬ تجاوز٬ دزدی٬ برده داری٬ چپاول٬ کشتار٬ کتاب سوزی٬ و ... همه ارمغان یک قوم وحشی بود که بجز وحشی گری به چیز دیگری نمی اندیشیدند.
پس از آن ها هم یک قوم وحشی دیگر به کشورمان تاختند. که یکی دیگر از آفریده های اهریمن٬ یعنی لواط را وارد این سرزمین کردند. همچنین آن ها قدرت را در دست گرفتند و شدند فئودال. بدینگونه آنها توانستند یک سامانه اداری ناکارآمد را بنیاد بنهند که جلوی هرگونه اندیشه نو را می گرفت. این سامانه ناکارآمد شوند وابستگی ایرانیان شده است.
نخستین قوم٬ تازیان و دومی هم ترکان بودند. این دو قوم وحشی هر دو مسلمان بودند. پس این اندیشه نادرست می تواند قدرت بگیرد که مانده( بقیه) مسلمانان هم به مانند آن ها هستند. در حالی که به هیچ روی اینگونه نیست و این تازیان و ترکان هستند که وحشی اند. نه مسلمانان.
شوربختانه اکنون دید بسیار بدی نسبت به مسلمانان در ایران وجود دارد. بگونه ای که همگان تمام شوربختی ها را که بر ایرانمان گذشته را از دید اسلام می دانند. من این دید را به هیچ روی نمی پذیرم. زیرا از سویی خودم مسلمان هستم. ولی دوست دارم با دیدی خالی از تعصب بنگرم. من یک ایرانی مسلمان هستم. از سویی دیگر٬ این تازیان و ترکان بودند که وحشی گری کردند٬ بر کشورمان تاختند و آن را چپاول کردند.
من به هیچ روی نمی توانم بپذیرم که به شوند وحشی بودن تازیان و ترکان٬ تمامی مسلمانان را با این دید ببینم. بسیاری از مسلمانان هستند که ترک و تازی نیستند. در جای جای دنیا مسلمانان بی شماری هستند. ولی وحشی نیستند.
یک پرسش از برخی دوستان دارم. شما که مسلمانان را وحشی می پندارید٬ آیا ایرانیان را نیز اینگونه می دانید؟
به هیچ روی اینگونه نیست. بیاییم از زاویه ای دیگر بنگریم. من دوستان بسیار زیادی در میان زرتشتیان دارم. هیچکدامشان اینگونه نمی اندیشند. پس این ها چه کسانی هستند؟
پاسخ این پرسش به روشنی٬ آشکار است. این افراد یا شماری انسان های خودفروخته هستند که از سوی دشمنان ایران٬ کمک مالی می شوند تا بیایند و اینگونه سخنان را بگویند و دو دستگی ایجاد کنند تا اربابانشان راحت بنشینند و از زندگی بدون ایران لذت ببرند و یا براستی انسان های ناآگاهی هستند که از سر ناآگاهی اینگونه سخنان را می گویند.
چندی پیش در تارنماهایی که گفته می شد به گروهی بهایی تعلق دارد٬ به کتاب سپند مسلمانان یعنی قرآن بی حرمتی بزرگی شد و از آتش زدن این کتاب سپند سخن به میان آمد. من باور دارم که آن تارنماها از سوی دشمنان ایران گردانده می شوند. دشمنانی که اکنون با سوء استفاده از شرایط بسیار بد بهاییان٬ می خواهند از این توبره برای خود باری بردارند. همین سخن بگونه ای دیگر در تارنماهای زرتشتی بیان شد. من در جایگاهی نیستم که بخواهم از قرآن دفاع یا آن را رد کنم. زیرا بنا است برای میهنم کار دیگری انجام بدهم. شاید بهتر است بگویم که دانش آن را نیز ندارم.
ولی کتاب سوزی کار بسیار نکوهیده ای است. ما از تازیان بدمان می آید به این شوند که هنگامی که به کشور ما تاختند٬ کتاب های ما را سوزاندند و در نابودی فرهنگ ما تلاش کردند. پس این کار بد است. ما چرا باید این کار را انجام دهیم؟ از دید من ما نباید با توهین به نمادهای سپند درادیان گوناگون کار خودمان را پیش ببریم.
ما همه پیش از آنکه مسلمان یا زرتشتی یا بهایی باشیم٬ در اصل ایرانی هستیم. ایرانی بودن از هر چیز دیگری مهم تر است. ایران از دیرباز کشوری بود که مهد ادیان شناخته می شد. هیچگاه در تاریخ ایران باستان٬ مطلبی یافت نمی شود که به دینی بی حرمتی کرده باشند. تنها در زمان یزدگرد نخست بود که مسیحیان ایرانی٬ آتشکده تیسفون را آتش زدند و در آن هنگام حکومت مجبور شد که با آن ها برخوردی شایسته کند. من بر این باورم که همه ما می توانیم در ایرانی آباد و آزاد زندگی کنیم. ایرانی که در آن هم زرتشتیان و هم مسلمانان و هم بهاییان و ... می توانند آزادانه دین خود را داشته باشند و به کشور خود عشق بورزند.
یک مورد دیگر اینکه هیچ کس حق ندارد خود را ایرانی تر از دیگران بداند. ایران برای همه ما عزیز است. اگر خدای ناکرده انیرانی ها بخواهندبه کشورمان بتازند٬ همه ما از ایران دفاع خواهیم کرد و در برابر دشمنان این سرزمین پاک خواهیم ایستاد. هیچ کس هم حق ندارد بلگوید که ما حق دفاع از کشورمان را نداریم. این حق هر ایرانی است که برای سرزمینش جان فدا کند و چه مرگی شیرین تر از مرگ در راه میهن.
امیدوارم همه ما بتوانیم ایرانی بودنمان را پاس بداریم. این باور من است که ایران برای ایرانی. نه اینکه ایران برای مسلمان یا زرتشتی یا ...
پس ای ایرانی٬ ایرانی باش.