راهنمای کوهنوردی کتاب"چون رود جاری باش"پائولو کوئلیو

[saba]

الف)کوهی را که می خواهی از آن بالا بروی انتخاب کن:تحت تاثیر حرف های دیگران قرار نگیر که می گویند"فلان کوه قشنگ تر است",یا "بهمان کوه راحت تر است".قرار است برای رسیدن به مقصدت,نیرو و شور وشوق زیادی مصرف کنی,پس مسئول انتخاب خودتی و باید از کارت مطمئن باشی.
ب)زمان نزدیک شدن به کوه را بشناس:کوه اغلب منظره ای دور دست است:زیبا,جالب,پر از چالش.اما وقتی به آن نزدیک میشوی,چه اتفاقی می افتد؟راه پیچاپیچ است و جنگل های زیادی درون و پیرامون توست.آنچه روی نقشه آسان می نماید,در زندگی واقعی بسیار دشوار است.پس تمام راه ها ومسیر ها را بررسی کن,تا روزی به قله ی مقصدت برسی.
پ)از کسی که پیش تر به آنجا رفته بیاموز:هر چه هم خود را بی همتا بدانی,همیشه کس دیگری هم هست که پیش از تو همین رویا را داشته.او نشانه هایی به جا گذاشته که پیمودن مسیر را برایت آسان تر میکند.بهترین مکان برای آویزان کردن طناب,مسیر های کوبیده,شاخه هایی که شکسته تا عبورت را راحت تر کند.این صعود متعلق به توست,مسئولیت توست,اما هرگز فراموش نکن که تجربه ی بسیار به تو کمک می کند.
ت)خطر ها را اگر از نزدیک ببینی,می توانی مهار کنی:وقتی بالا رفتن از کوه رؤیاهایت را آغاز می کنی,به اطرافت توجه کن.البته پرتگاه هایی در راه هست.شکاف هایی تقریبا نادیدنی سر راهت است.سنگ هایی سر راهت است مثل یخ لیز شده است.اما اگر بدانی هر پایت کجاست,خطرات را هم تشخیص می دهی و می توانی مهار شان کنی.
ث)چشم انداز عوض میشود,از آن استفاده کن:البته باید هدفی در ذهن داشته باشی(رسیدن به قله).اما همانطور که صعود می کنی,بیشتر هم می توانی ببینی و زحمتی ندارد گاهی توقف کنی و کمی از چشم انداز اطرافت لذت ببری.با هر متر صعود, می توانی کمی دورتر را هم ببینی.از این فرصت برای کشف چیزهایی استفاده کن که تا کنون نشناختی.
ج)به بدنت احترام بگذار:تنها کسی می تواند از کوه صعود کند,که به اندازه ی کافی به جسمش توجه کند.آن قدر که زندگی به تو وقت میدهد,فرصت داری.پس برای صعود بیش از حد لازم تلاش نکن.اگر تندتر بروی,خسته می شوی و نیمه راه از پیشروی دست می کشی.اگر آهسته بروی شب میرسد و گم می شوی.از چشم انداز استفاده کن,از آب خنک چشمه ها ومیوه هایی که طبیعت سخاوتمندانه تقدیمت کرده,لذت ببر,اما به پیشروی ادامه بده.
چ)به روحت احترام بگذار:تمام مدت تکرار نکن که "باید موفق بشوم".روحت دیگر این موضوع را می داند,در عوض,احتیاج دارد که از این راهپیمایی طولانی برای رشد,گسشرش به سوی افق و رسیدن به آسمان استفاده کنی.وسواس هیچ کمکی در رسیدن به هدفت نمی کند و فقط لذت صعود را از تو می گیرد.اما توجه کن:این را هم تمام مدت تکرار کن که"راه مشکل تر از آن است که فکر می کنم",چرا که باعث از دست رفتن نیروی درونی ات می شود.
ح)خودت را برای پیمودن یک کیلومتر بیشتر آماده کن:مسیر قله ی کوه همیشه طولانی تر از آن است که فکر می کرده ای.خودت را گول نزن,لحظه ای می رسد که فکر می کنی به هدفت نزدیکی,اما هنوز خیلی راه مانده.اگر خودت را برای بیشتر رفتن آماده کرده باشی,این موضوع برایت دردسرساز نمی شود.
خ)وقتی به قله رسیدی شاد شو:گریه کن,دست بزن,از ته دل فریاد بکش,بگذار باد بالای کوه_چرا که بالای کوه همیشه باد میوزد_ذهنت را پاک کند,پاهای عرق کرده و خسته ات را تازه کند,چشم هایت را باز کند,غبار قلبت را بروبد.چه خوب,آنچه قبلا فقط رؤیایی بود,چشم انداز دور دستی بود,اکنون بخشی از زندکی توست,پیروز شده ای.
د)با خودت عهدی ببند:بپذیر نیرویی را کشف کرده ای که نمی شناختی و به خود بگو از حالا به بعد,از این نیرو تا پایان عمرت استفاده  می کنی.ترجیحا با خودت عهد کن که کوه دیگری  پیدا کنی و رهسپار ماجرایی تازه شوی.
ذ)داستانت را برای دیگران بگو:بله,داستانت را بگو.الگویی به جا گذار.هر چه را ممکن است بگو,تا دیگران هم احساس شهامت کنند و با کوه های خود رو به رو شوند.